اینکه نقش بستن “بنی آدم اعضای یکدیگرند” بر سر در سازمان ملل راست است یا دروغ مهم نیست. مهم این است که آقای سعدی چند قرن پیش فکر میکرده که:
چو عضوی به درد آورد روزگار دگر عضوها را نماند قرار
امروز سه روز بعد از بزرگترین زلزله ۲۰۰ سال اخیر در هاییتی که بیش از ۵۰ هزار نفر کشته داشته است، جامعه آنلاین ایران با آن توهم بالایی که درباره میزان تاثیرگذاریاش بر جامعه حقیقی دارد، وبلاگهای معروف با چند هزار بازدیدکننده و دنبال کننده و سلبریتیهای اینترنت ایران در توییتر و فیس بوک و فرندفید و … همه ساکتاند. دغدغه یک عدهای هنوز این است که در مناظره دیشب چه کسی برنده شد یا در تشییع جنازه مرحوم علی محمدی چه گذشت. البته شاید عدهای هم خبر کمک یک میلیون دلاری گوگل را به عنوان خبر آی تی کار کنند و خوشحال باشند. فراموش نکنیم ما همان آدمهایی هستیم که زمان زلزله بم قلبمان برای بم میتپید. دنیا هم همان دنیاست که صرفنظر از اختلاف نظر سیاسی با حکومت ما آمد و به ما و زلزله زدهها کمک کرد.
امروز روزگار عضوی را به درد آورده، لطفاً بی قرار شوید!
چطور کمک کنیم؟
در خبرها خواندم هلال احمر ایران گفته است اگر هاییتی بخواهد آماده کمک کردن هستند. خارج نشینان و کسانی که در داخل کشور به کارت اعتباری دسترسی دارند و نمیخواهند منتظر هلال احمر بشوند میتوانند از طریق یونیسف (با حداقل کمک ۵ دلار) یا صلیب سرخ (با حداقل کمک ۱۰ دلار) به امدادرسانی به زلزله زدگان هاییتی کمک کنند.
اگر هم کسانی هستند که مایلند فارغ از وصل کردن یک جریان بشردوستانه به جریانات سیاسی کمک ریالی داشته باشند، میتوان وب سایتی ساخت و کمکها را جمع کرد و از طریق نهادهای بین المللی که اشاره کردم آن را به نام جامعه آنلاین ایرانیان ارسال کرد.
