قبلاً در نوشته‌ای درباره محاسبات ابری گفته بودم:

شما برای اینکه از وسایل و تجهیزات برقی در خانه یا محل کارتان استفاده کنید لازم نیست یک ژنراتور یا کارخانه برق در خانه‌تان داشته باشید، بلکه به ازای هزینه مشخصی برق را اجاره می‌کنید. حالا اگر مصارف برقی شما بیشتر و متفاوت‌‌تر باشند مثلاً‌ می‌روید و از خدمات برق صنعتی استفاده می‌کنید.

در محاسبات ابری هم شرکت‌ها و سازمان‌ها و افراد دیگر برای نرم‌افزار، سخت‌افزار یا شبکه پولی پرداخت نمی‌کنند، بلکه توان محاسباتی و سرویس‌های نرم‌افزاری مورد نیازشان را خریداری می‌کنند. این ایده در واقع صرفه‌جویی بزرگ و بهره‌وری زیادی در منابع IT  را به همراه خواهد داشت.

حالا که قرار است پردازش برنامه‌های کامپیوتری روی اینترنت باشد چرا برنامه‌نویسی روی اینترنت نباشد؟ خب این ایده ما رو به IDE های آنلاین می‌رسونه: سایت‌هایی که می‌توانید به کمکشون آنلاین برنامه نویسی کنید، برنامه‌هاتون رو کامپایل و دیباگ و تست کنید و بالاخره اون‌ها رو برای اجرا با دیگران به اشتراک بگذارید.

یکی از سایت‌های جالبی که توی این حوزه بهش برخورد کردم سایت CodeRun هستش. به کمک این سایت می‌توانید پروژه‌هایی با زبان‌های  C#.NET‌ و PHP و JavaScript ایجاد کنید. محیط سایت بسیار شبیه محیط IDE های برنامه‌نویسی نظیر Visual Studio هستش و شما امکان watch کردن متغیرها و دیباگ رو هم دارید، ساختار Solution و Project ها درست مثل ویژوال استودیو هست و قابلیت‌هایی نظیر Syntax Highlight و Intellisense به خوانایی و راحتی کدنویسی کمک می‌کنه.نمونه دیگه‌ای از این سایت‌ها kodingen هستش که اون هم امکان توسعه نرم‌افزاری ابری (Cloud Software Development) رو میده. 

حالا با دیدن این سایت‌ها و دیگر سرویس‌های ابری احتمالاً متوجه شدید که چرا سیستم عامل گوگل در قالب یک browser بود. در واقع وقتی همه پردازش‌ها در محیطی غیر از سخت افزار محلی انجام میشه، نیازی به صرف هزینه برای خرید سخت افزار و نرم افزار نیست. حتی ذخیره سازی اطلاعات هم روی یک بستر ابری هست و بنابراین نگرانی از خراب یا حذف شدن اتفاقی اطلاعات نیست. در چنین شرایطی سیستم عامل تبدیل به یک رابط برای اتصال به اینترنت میشه و خب این یعنی زمان بوت چند ثانیه‌ای، سرعت و پایداری بالا و ده‌ها مزیت دیگه که در موردشون خواهم نوشت.

ارسال نظر سریع

تصویر زیدان، پله، مارادونا و فوتبال دستی در فرندفید و ۲۲ تا لایک. شاید به نظرتون عجیب باشه ولی همین لایک‌ها در آینده‌ای نه چندان دور به جستجوی بهتر در وب کمک می‌کنند.

اگر مطالب این وبلاگ رو دنبال کرده باشید، حتماً‌ متوجه شدید که یکی از زمینه‌های علاقه من جستجو هست. پیشتر در نوشته نرم افزار وحید آنلاین،به جستجوی ذخیره شده اشاره کردم، حالا به یکی از ابزارهایی که به جستجوی شخصی شده کمک می‌کنه اشاره می‌کنم: Like.

جستجوی ذخیره شده یک روش دستی برای تعیین محدوده مطالب مورد علاقه هست، شما با مشخص کردن چند کلمه کلیدی و چند پارامتر مثل تعداد لایک یا تعداد کامنت می‌تونید یک view شخصی از اطلاعات درست کنید. لایک زدن اما کمک می‌کنه تا نرم‌افزارها با آنالیز مطالبی که شما لایک زدید، محدوده اطلاعات مورد علاقه شما رو با الگوریتم‌های خاصی تشخیص بده.

مطالب چطور آنالیز می‌شوند؟ قبلاً درباره آینده جستجو در وب گفته بودم که:

در آینده جستجو بر اساس درک ماشین از معنا و مفهوم اطلاعات شکل می‌گیرد: وب معنایی.
نرم‌افزارهای امروز درکی از معنای اطلاعات ندارند، آن‌ها تنها در یک بانک اطلاعاتی که به اطلاعات به شکل یک رشته نگاه می‌کند به دنبال کلمات کلیدی که کاربر وارد کرده می‌گردند، اما اگر نرم‌افزارها بتوانند معنای اطلاعات را بفهمند، جستجو در میان اطلاعات ساده‌تر، دقیق‌تر و کاراتر می‌شود.

در واقع اگر وب معنایی قرار هست اطلاعات روی وب رو برای ماشین‌ها قابل فهم کنه، لایک ابزاری هست که به نرم‌افزارها امکان می‌ده که در میان محتوای مورد علاقه کاربر جستجو کنند.

بزرگان عرصه لایک

بدون شک فیس بوک و گوگل بزرگترین‌ها در عرصه ایده لایک هستند. فیس بوک ضمن اینکه لایک‌های کاربران خودش و فرندفید (که خریداری کرده) رو داره، عملاً با اضافه کردن امکان لایک به همه محتوای وب، خیلی خوب می‌تونه موضوعات مورد علاقه کاربران رو بدست بیاره.

گوگل هم که با انبوه سرویس‌ها و کاربرانش عملاً از هر چیزی که شما در وب ممکنه بهش علاقه داشته باشید با خبر هست: از جستجوهای مورد علاقه شما تا ویدئوهای favorite شده در یوتیوب یا buzz های لایک زده شده.

همین حالا دیگ و فیس بوک آگهی‌هایی رو نمایش می‌دهند که شما می‌توانید به اون‌ها رای بدید/لایک بزنید. فکر می‌کنید چند سال دیگه طول می‌کشه تا کلمات کلیدی که جستجو می‌کنید در بین محتوای مورد علاقه‌تون جستجو بشه یا نتایج بالاتر، واقعاً‌ نتایج جستجوی مورد علاقه شما باشند؟

چالش‌های لایک

تا اینجا همه چیز به نظر خوب میاد اما لایک زدن با مسائلی هم روبروست. در حال حاضر سیستم‌های مبتنی بر رای/اشتراک گذاری/لایک کاربران روی وب با مساله تقلب (چه به صورت تقلب نرم‌افزاری از طریق رباتهای نرم افزاری و چه به صورت تقلب سازمان یافته کاربران از طریق تشکیل شدن مافیا) روبرو هستند. اگر معیارهای موتورهای جستجو برای تعیین محدوده جستجو یا میزان اهمیت یک نتیجه جستجو بر مبنای ایده‌هایی نظیر لایک قرار بگیره همیشه با افراد و شرکت‌هایی روبرو خواهیم بود که برای بالا آمدن در نتایج جستجو به این روش تقلب می‌کنند.

مساله مهم دیگه مساله privacy هست. اینکه شرکت‌ها یا سایت‌هایی با آنالیز فعالیت‌های کاربران در وب، سایت‌‌هایی که دیده‌اند، لایک‌های آنها، favorite هایشان  و… یک پروفایل از زندگی هر کاربر ایجاد کنند برای خیلی‌ها قابل قبول نیست.

خلاصه

موتورهای جستجو در چند سال اخیر با حجم بسیار زیاد داده روی وب مواجه شدند، با اضافه شدن صدا و ویدئو کار جستجو حتی سخت‌تر هم شده. وب معنایی کمک می‌کنه تا اطلاعات روی وب برای ماشین‌ها قابل فهم باشند ولی هنوز لازمه از میزان توجه کاربران به محتوای روی وب (از طریق رای/لایک/به اشتراک گذاری) برای تعیین اهمیت نتایج جستجو استفاده بشه.

ارسال نظر سریع

در قسمت اول اثرات جانبی فیلترینگ بر محتوای فارسی وب از کلمات ممنوعه و خودسانسوری نوشته بودم:

این روزها همه برای به دور ماندن از فیلتر بعضی کلمات خاص که احتمال فیلتر شدن را دارند به شکل‌های دیگری استفاده می‌کنند. معروفترین مثالش همین کلمه فیلتر هست که به صورت فیل تر، قیلطر، هیلتر و حتی تبخیر و … به کار می‌رود. این کار سبب کاهش امکان جستجوپذیری این کلمات ممنوعه شده است

…
مشکل دیگر وجود اشتراک معنی و کاربرد این کلمات ممنوعه است. در همین مثال کلمه فیلتر اگر یک دانشجو دنبال عبارت طراحی فیلتر، فیلتر بالاگذر و … باشد ممکن است با پیام مشترک گرامی مواجه شود

…

این را باید در نظر بگیریم که ما مثلاً طرح‌هایی مثل تسما برای توسعه محتوای الکترونیکی داریم اما در عمل ترس از فیلتر شدن باعث خودداری تولیدکنندگان محتوا از ورود به بعضی عرصه‌ها شده. این داستان دستگیری و اعلام مشخصات و فعالیت‌های مدیران سایت‌های مستهجن را در نظر بگیرید، سایت گرداب، خبرگزاری‌ها و سایت‌هایی که در وب، خودی محسوب می‌شوند و نگرانی از فیلتر شدن ندارند اطلاعیه‌ها و گزارش‌هایشان را با ده‌ها کلمه ممنوعه و لینک‌هایی که وجودشان در یک صفحه به راحتی باعث فیلتر می‌شود منتشر می‌کنند اما آیا وبلاگ‌ها هم می‌توانند با استفاده از همان کلمات ممنوعه نظراتشان را درباره این قضیه بنویسند یا این اقدام و جنبه‌های مختلف آن را تحلیل کنند؟

در قسمت دوم از محدود شدن تنوع رسانه‌ای گفتم:

… امروز یوتیوب به جزئی از زندگی روزمره مردم تبدیل شده است. کاخ سفید، واتیکان، نیروهای دفاعی اسرائیل، خانواده سلطنتی و … دارند از یوتیوب برای گفتن حرف‌هایشان استفاده می‌کنند. شبکه‌های تلویزیونی مثل CNN‌ و BBC با آن همه امکانات رسانه‌ای از یوتیوب هم استفاده می‌کنند. ملکه رانیا همسر سلطان عبدالله دوم پادشاه اردن، از یوتیوب برای مقابله با تصورات غلط غرب نسبت به مسلمانان استفاده کرده و برنده Youtube Visionary Award شده است. چرا ما از چنین رسانه‌ای استفاده نکنیم؟

…

اگر یک کاربر محتوای نامناسبی را در یکی از این سایت‌های عمومی قرار بدهد، با فیلتر کردن آن محتوا و آن کاربر مشکل حل می‌شود و نیازی به فیلتر کردن کل سایت نیست، این کار مانند آن است که به خاطر کشتن یک سوسک در یک جنگل، کل جنگل را آتش بزنیم!

حالا که کل وبلاگ‌های وردپرس مسدود شده‌اند، باید یک مورد دیگر را هم به لیست اثرات جانبی فیلترینگ بر محتوای فارسی وب اضافه کنیم: از دست رفتن ناگهانی محتوای ارزشمند

باز هم حکایت کشتن سوسک و آتش زدن کل جنگل است، این بار اما بحث کاهش تنوع رسانه‌ای نیست، بحث حذف یکباره قسمتی از محتوای ارزشمند از مجموعه محتوای فارسی روی وب است. روی همین وردپرس هزاران پست وبلاگی ارزشمند وجود دارد که حالا با مسدود شدن کل وردپرس آن‌ها نیز از دست رفته‌اند. دقت کنید که حرف من درباره وبلاگ‌هایی است که نه از خط قرمزی عبور کرده‌اند و نه اسپم بوده‌اند. اصلاً می‌توانید فرض کنید که دارم درباره یک وبلاگ ساده صحبت می‌کنم که نویسنده‌اش از خاطرات و اتفاقات روزانه نوشته‌ است. چه چیزی می‌تواند جایگزین ساعت‌ها تلاش و فکر و فعالیت او شود؟ چقدر طول می‌کشد تا این حجم وسیع محتوا که یکباره از دسترس خارج شده‌اند را دوباره تولید شود و به مجموعه محتوای فارسی وب اضافه شود؟ در این اوضاع آن‌ها که گرفتار این حذف ناگهانی شده‌اند چه راه حلی دارند؟ ادامه بدهند در جایی که دیگر دیده نمی‌شوند؟ مهاجرت کنند به یک سرویس تازه؟ بی خیال بشوند؟

امیدوارم این اشاره‌ها راه را برای صحبت کردن درباره فیلترینگ در وبلاگستان فارسی باز کند.

ارسال نظر سریع

سایت ایران استارت که مدتی است شروع به کار کرده در واقع قرار است معرف و مشوق استارتاپ‌ها و سرویس‌های وب ۲ و کارآفرینان اینترنتی باشد. می‌خواهد تک کرانچ باشد!

اگر همین توضیح کوتاه برای شما کافی است که چند پاراگراف بعدی را می‌توانید نخوانید و مستقیم بروید به بخش انتظار ما از شما.

ایران استارت چی نیست؟

ایران استارت خبرگزاری نیست، تعریف و عملکرد خبرگزاری بسیار متفاوت با کاری است که ایران استارت انجام می‌دهد. ضمن اینکه وبنا به عنوان یک خبرگزاری به خوبی در حال فعالیت است و نیازی به کار مشابه نیست.

ایران استارت یک وبلاگ جدید گروهی آی تی نیست. قرار نیست مثل وبلاگ‌های آی تی تنها به معرفی سایت و اخبار ترجمه شده بپردازد.

ایران استارت چی هست؟

ایران استارت می‌خواهد الهام بخش توسعه دهندگان نرم افزار باشد. قبلاً اشاره کرده بودم که در سال ۸۹ سرویس‌های خوبی به فضای مجازی ایران اضافه می‌شوند. واقعیت این است که چندین سال بود که مهمترین سرویس‌های ارائه شده در فضای مجازی سرویس‌های وبلاگ بودند، سرویس‌هایی که اکنون فقط به خاطر حمایت‌های داخلی  و همچنین حذف رقبای خارجی به کمک ابزار فیلترینگ است که به حیات خود ادامه می‌دهند. این روند در حال تغییر است.

وبنا جشنواره آنلاین وب را برگزار می‌کند که کار بسیار فوق‌العاده‌ای است. ما هم می‌خواهیم در صورت همراهی شما، برای آن‌ها که ایده‌ای وبی در سر دارند همایش برگزار کنیم، با سرمایه گذاران آشنایشان کنیم. با کسانی که می‌توانند به کمکشان تیم نرم‌افزاری و طراحی خودشان را کامل کنند آشنایشان کنیم. می‌خواهیم تک کرانچ ایران باشیم. تکانی به فضای وب ایران بدهیم و به رشد هر چه بیشتر سرویس‌ها و استارتاپ‌ها کمک کنیم. چرا که نه؟

تفاوت‌های ایران استارت

در ایران استارت تلاش ما این است که نوشته‌ها کوتاه باشند. فعلاً یک پاراگراف و به تدریج بیشتر، می‌خواهیم خیلی سریع کاربر را با سرویس یا استارتاپی آشنا کنیم. می‌خواهیم با کمک این نوشته‌های کوتاه وقت کمتر صرف آشنایی و وقت بیشتر صرف بحث و فکر شود. تفاوت دیگر ایران استارت در نرم‌افزار آن است. گرچه شاید وردپرس بهترین گزینه برای راه‌اندازی چنین سایتی است اما ما از شیرپوینت استفاده کردیم که در نوشته‌های بعدی توضیح خواهم داد.

انتظار ما از شما

به کمک همه شما نیاز داریم. مطالب ایران استارت را مطالعه کنید. عضو فید ایران استارت شوید، در مباحثی که پیرامون استارتاپ‌ها شکل می‌گیرد شرکت کنید. پیشنهاد بدهید، درشبکه اجتماعی که از علاقمندان به کار در این حوزه تشکیل خواهد شد عضو شوید. از موانع و مشکلات راه بگویید. راه حل برای مسائل مشترک وب سایت‌ها ارائه کنید.

کاربران و خوانندگان ایران استارت از سرویس‌های جدید ایرانی و خارجی مطلع می‌شوند. می‌توانند از نیازهای جامعه مجازی بگویند در محیطی که می‌خواهد پاتوق علاقمندان به استارتاپ‌ها و برنامه نویسان و طراحان وب هم باشد. گاهی وقت‌ها مطالب ایران استارت  درباره ایده‌های جدید هستند مثل facecash برنامه موبایل به جای کارت اعتباری، گاهی وقت‌ها معرف سرویس‌های منحصر به فرد است مثل یافتن پاسخ سوالات در چند دقیقه به کمک مورچه خوار، گاهی سرویس‌های جالب را معرفی می‌کند مثل سیملر که علائق مشترک شما را به هم پیوند می‌دهد، گاه از استارتاپ‌های خارجی مثل StatusNet و Zynga می‌گوید و سرانجام گاهی به معرفی سرویس‌های وب ۲ ایرانی مثل فرندفا آرشیو چندرسانه‌ای فعالیت‌های وبی شما می‌پردازد یا استارتاپ‌هایی مثل GPSRad یا عکس پرینت و کیو تی شرت را معرفی می‌کند و البته به زودی مصاحبه و گزارش و review هم به این‌ها اضافه می‌شود.

برنامه نویسان و طراحان وب ضمن مشاهده و ایده گرفتن از نمونه‌های معرفی شده می‌توانند یاری دهنده هم باشند. همین الان هم دوستی‌های خوبی به واسطه پروژه‌هایی نظیر استایلز شکل گرفته، می‌خواهیم دیگر شاهد روزی نباشیم که یک برنامه نویس خودش هم طراحی سایت بکند و هم مدیریت و هم سرمایه گذاری. می‌خواهیم از توان همه دوستان و فعالان و علاقمندان در جهت گسترش سرویس‌ها و استارتاپ‌های ایرانی بهره بگیریم.

منتظر نظرات و پیشنهادات شما درباره ایران استارت هستیم.

ارسال نظر سریع

چرا اپل فلش را دوست ندارد؟

آغاز جدل اخیر بین اپل و فلش بعد از عرضه CS5 زمانی بود که اپل استفاده از مبدل فلش به آیفون برای ساخت برنامه‌های آیفون را ممنوع کرد. واقعیت این است که یکی از بهترین برگ‌های برنده روی دستگاه‌های مالتی تاچ اپل مثل آیفون و آی پد بازی‌هاست. شاید اگر صحبت‌های استیو جابز در خصوص باگ‌های فلش و کرش کردن مک به خاطر فلش را در نظر نگیریم یکی از دلایل عدم علاقه اپل به فلش، اشتراک در حوزه توسعه بازی‌ها بین پلتفرم اپل و پلتفرم ادوبی فلش هست. در واقع اپل ترجیح می‌دهد برنامه‌نویسان به ازای هر بازی یک برنامه در پلتفرم سیستم عامل اپل ایجاد کنند تا اینکه هزاران هزار بازی و برنامه فلشی با باز گذاشتن پلتفرم فلش روی محصولات اپل نصب شوند.

بدون فلش، با HTML5

آی پد بدون فلش چندان هم عجیب نبود. اگر ویدئویی که اجرای بازی Quake II‌ با استفاده از HTML5 را در مرورگر نشان می‌دهد دیده باشید شک نمی‌کنید که دیگر نیازی به حضور فلش برای تولید برنامه‌های تعاملی روی وب نیست.  چند مهندس گوگل با پورت کردن موتور بازی Quake II در HTML5 (+) ضمن نشان دادن قدرت HTML5 در ویدئو، صدا، ذخیره سازی محلی و … به روشنی ثابت کردند که دنیای وب می‌تواند بدون پلاگین‌ها و فقط به کمک مرورگرها حاوی مطالب تعاملی و انیمیشن و مالتی مدیا باشد.

اپل به فلش اجازه نفس کشیدن در محیط محصولاتش را نمی‌دهد، اما HTML5 را به عنوان یک جایگزین مطمئن می‌پذیرد.

آینده: فلش، سیلورلایت یا HTML5

هر چند ادوبی با تکیه بر فعالیت ۲ میلیون برنامه‌نویس و طراح فلش همچنان نقش مهمی در دنیای وب دارد، اما بازار پلاگین‌های مالتی مدیا برای ادوبی بی رقیب نیست.

مایکروسافت که مدتی است فقط نظاره گر جدال‌های رقبایش درحوزه‌های مختلف مثل گوگل و ادوبی با اپل است، در حوزه مالتی مدیا، گرافیک و انیمیشن و محتوای تعاملی در وب مایکروسافت سیلورلایت را به عنوان رقیبی برای فلش مطرح کرده است اما با قابلیت‌های فوق‌العاده HTML5 به نظر نمی‌رسد کاربران و توسعه‌دهندگان دیگر رغبتی به استفاده از پلتفرم‌های قدیمی که برای اجرای برنامه‌هایشان نیاز به نصب پلاگین روی مرورگر دارند داشته باشند.

در مورد ایده‌ها و قابلیت‌های فوق‌العاده HTML5 نظیر Web Database بیشتر صحبت خواهیم کرد.

ارسال نظر سریع

چند سال پیش وقتی هنوز استفاده از RSS به این گستردگی نبود و همه نرم‌افزارهای انتشار محتوا از این فرمت‌ها استفاده نمی‌کردند، برای اطلاع از به روز بودن یک سایت یا وبلاگ می‌بایست واقعاً مجبور بودیم به آن سایت یا وبلاگ سر بزنیم، این کار بسیار زمان بر بود و به دلیل اینکه حداقل باید صفحه اول سایت لود می‌شد تا از به روز بودن یا نبودنش مطمئن شویم هزینه زیادی هم برای کاربران ایجاد می‌کرد. اینجا بود که RSS ضمن نجات دادن کاربران از این دردسر همیشگی به انتشار انفجاری اطلاعات در سطح وسیع هم کمک کرد.

حالا همین مساله برای فیدهای RSS به وجود آمده، تعداد فیدهایی که هر روز باید مطالبشان را ببینیم زیاد شده‌اند، دنبال کردن این مطالب به خودی خود دشوار است چه برسد به اینکه بخواهیم مطالب Share شده توسط دوستان را هم دنبال کنیم آن هم روی سرویس‌ها و سایت‌های مختلف. آیا راه حلی برای این مساله وجود دارد؟ آیا می‌توانیم نرم‌افزارهای داشته باشیم که مثل وحید آنلاین عمل کنند و مطالب مورد علاقه ما را از میان صدها و هزارها مطلب که در روز منتشر می‌شود برایمان جدا کنند؟ آیا می‌توانیم یک خبرگزاری شخصی درست کنیم؟ در چند نوشته به پاسخ این سوالات خواهم پرداخت.

جستجوی ذخیره شده

در اولین گام از بررسی روش‌های نرم‌افزاری به جستجوی ذخیره شده می‌پردازم. برای روشن شدن موضوع فرندفید را در نظر بگیرید. سایتی که کاربران می‌توانند فید سرویس‌های مختلف را به آن متصل کنند و در یک اینترفیس خوب (شاید بهترین در حوزه اینگونه سایت‌ها) به صورت Realtime مطالب را ببینند و Share کنند و Like بزنند و در موردشان نظر بدهند. فرندفید بخشی دارد به عنوان جستجوی ذخیره شده، کاربران در این بخش می‌توانند یک View سفارشی از اطلاعات روی فرندفید بر اساس پارامترهایی که خود تنظیم می‌کنند داشته باشند. مثلاً من می‌توانم برای جدا کردن مطالب مهم آی تی، یک جستجو ذخیره شده درست کنم که در آن، فیدهایی از گروه آی تی (که خودم از مجموعه دوستانم در فرندفید ساخته‌ام) را نشان بدهد که حداقل ۵ لایک و ۵ نظر داشته باشند، یا کاربر/کاربران خاصی در موردش نظر داده باشند یا شامل کلمه/کلمات خاصی در عنوان فید یا نظرات آن باشد. وقتی از این امکان استفاده می‌کنید به سادگی می‌توانید View های سفارشی که به شما امکان غربالگری بهتر محتوا را می‌دهند داشته باشید.

در این مورد بیشتر صحبت می‌کنیم. شما هم در کامنت‌ها می‌توانید روش‌هایی را که برای دسترسی به محتوای مورد علاقه‌تان در اقیانوس محتوای روی وب استفاده می‌کنید معرفی کنید.

ارسال نظر سریع

چرا فروم‌ها به ابزاری قدیمی برای نشر محتوا تبدیل شده‌اند؟

What’s happening

همان‌طور که در این نوشته به درستی مطرح شده:

سایت‌های مثل توییتر و فرندفید بیشتر برای به اشتراک‌گذاری رویدادها و فعالیت‌های در لحظه هستند

اگر بخواهیم موضوع جالب یا خبری را منتشر کنیم از فروم استفاده می‌کنیم یا از یک سرویس وب ۲؟

چه نرم‌افزارهایی را می‌توان جایگزین فروم کرد؟سایت‌های وب ۲ قابلیت‌هایی را در اختیار ما می‌گذارند که نشر و بازنشر محتوا در مقیاس وسیع را بسیار ساده می‌کند. در حالی که انتشار یک خبر در یک فروم ممکن است بعد از مدتی در میان thread های دیگر دفن شود و از طرفی تنها در معرض دید تعداد محدودی کاربران یا اعضای آن فروم قرار می‌گیرد، قابلیت بازنشری اطلاعات چه در سایت‌های وب ۲، چه در RSS Reader ها حداقل در تئوری امکان مشاهده آن را برای همه کاربران آنلاین فراهم می‌کند.

توسعه دانش

برای داشتن یک سایت که قرار است محتوایی نظیر مقالات یا توضیحاتی درباره یک موضوع خاص را ارائه کند از چه نرم‌افزاری استفاده می‌کنید؟ فروم یا ویکی؟ ویکی ابزار توسعه و انتقال دانش است، ابزاری که باز به دلیل استفاده از قدرت مشارکت عموم کاربران توانسته ما را از نرم‌افزارهای وب ۱ که برای کاربرد مشابه استفاده می‌شدند بی‌نیاز کند.

نمایش اطلاعات مرتبط

سایت‌های وب ۲ به واسطه فاکتورهایی نظیر تگ یا کلمات کلیدی قادر یا جستجوهای ذخیره شده و … قادر هستند اطلاعات مرتبط یک موضوع را به شما نمایش دهند. تصور کنید اگر قرار بود اشتراک ویدئو به جای یوتیوب در یک فروم انجام شود، جستجو درباره یک ویدئو خاص در یوتیوب یا مشاهده یک ویدئو پایان حضور ما در یوتیوب نیست. ما اغلب ویدئوهای مرتبط را‌ چک می‌کنیم، در مورد Video Response ها یا ویدئوهای جدید یک کانال که عضوش شده‌ایم هم همین است. ابزارهای وب ۲ ما را به تولید و مصرف بیشتر محتوا عادت می‌دهند و به تدریج آن را به یک نیاز تبدیل می‌کنند، نیازی که دیگر توسط فروم‌ها و دیگر نرم‌افزارهای مشابه وب ۱ پاسخ داده نمی‌شود. در مورد مزایا و معایب این عادات بیشتر صحبت خواهیم کرد.

دلایل قدیمی شدن مدل کاری فروم‌ها به موارد مطرح شده محدود نیستند، این‌ها شاید مهترین دلایل باشند. امیدوارم با وارد شدن دیگران در این گفت‌و گوها نتایج بهتری بگیریم.

چه نرم‌افزارهایی را می‌توان جایگزین فروم کرد؟

آیا از فرندفید یا فیس بوک یا توییتر می‌توان به عنوان جایگزین فروم‌ها استفاده کرد؟ در مورد کاربرد نشر محتوا جواب مثبت است، اما اگر هدف کاربرد Q&A باشد خیر.

در سال‌های اخیر ایده‌های بهتری برای جایگزینی فروم‌ها به عنوان سایت‌های پرسش و پاسخ جدید مطرح شده است. درباره Stack Overflow و روش کار آن قبلاً نوشته‌ام و توصیه می‌کنم اگر به این مبحث علاقمند هستید آن را حتماً مطالعه کنید، البته راه برای صحبت در مورد تفاوت‌های عناصر مشترک (مثل تفاوت badge ها و سیستم ranking فروم‌ها) هم باز است. طراحی و روش کار Stack Overflow چنان کارا بوده که حتی گوگل هم برای توسعه دهندگان آندروئید از آن به عنوان سایت رسمی پرسش و پاسخ استفاده می‌کند.

سرویس‌های جدیدی نظیر Aardvark هم هستند که به موقع درباره‌شان خواهم نوشت. جایگزینی فروم مبحث بسیار جدی برای آینده وب و جستجو در وب است. برای اجتناب از پراکندگی و همین طور طولانی شدن بحث، صحبت درباره جایگزین‌های فروم را به زمانی دیگر و بعد از مشخص شدن نتایج صحبت‌های وبلاگی درباره فروم‌ها موکول می‌کنم.

ارسال نظر سریع

فروم چه کاربردی دارد؟
دو کاربرد اساسی برای یک نرم‌افزار فروم متصور است: ۱-استفاده به عنوان یک نرم‌افزار پرسش و پاسخ (Q&A) و ۲-استفاده برای نشر محتوا اعم از مطالب جالب و اخبار و …

در ایران کاربرد اغلب فروم‌ها منحصر به قابلیت اول است، یعنی سایت‌هایی که برای پرسش و پاسخ ایجاد شده‌اند. اجازه بدهید با هم نگاهی داشته باشیم به مسائلی که دید فرومی به پرسش و پاسخ برای کاربران ایجاد می‌کند.

چرا فروم‌ها به ابزاری قدیمی برای پرسش و پاسخ تبدیل شده‌اند؟

عضوگیری و مشارکت کاربران

اغلب فروم‌ها امکاناتی را در اختیار مدیران قرار می‌دهند تا قابلیت‌های مختلف مثل لینک‌ها یا فایل‌ها را از دید کاربرانی که عضو سایت نیستند (anonymous users) پنهان کنند. در واقع یکی از روش‌های عضوگیری کاربران در فروم‌ها محروم کردن آن‌ها از مشاهده لینک یا فایل‌ها یا حتی thread هاست! تا به حال چند بار برایتان پیش آمده است که برای دیدن یک و فقط یک موضوع یا لینک مجبور به عضویت در فرومی شده‌اید و دیگر هم به آن سر نزده‌اید؟

امروز دنیای وب تغییر کرده است، دسترسی سریع و آزاد به اطلاعات شرط اصلی حضور و دوام سایت‌هاست. اگر می‌بینیم سایت‌هایی نظیر فروم هنوز هم در ایران با اقبال کاربران مواجهند به دلیل حرکت کند ما به سوی وب ۲ است. از طرفی مشارکت کاربران زیر ذره‌بین مدیران، یک مدل قدیمی برای کنترل نشر محتواست. این مدل یادآور دوران قبل از وبلاگ‌هاست، زمانی که سایت‌ها عموماً توسط عده‌ای به عنوان مدیر/سردبیر به روز می‌شدند و دیگر کاربران تنها جنبه مصرف کننده داشتند. امروز هر کاربر همزمان می‌تواند نقش تولید‌کننده/مصرف کننده/کنترل کننده اطلاعات را داشته باشد. آقای مهرانی در بازنگری مفاهیم وب ۲ این موضوع را این‌طور بیان کردند:

یکی از پایه ای ترین مفاهیمی که وب۲ بر آن تاکید دارد، قدرت بخشیدن به افراد است. یعنی بجای اینکه سیستمها بصورت متمرکز مدیریت شوند و یک یا چند نفر سیاست گذاری باشند یا تولید محتوا کنند و بازدیدکننده ها فقط وظیفه بازدید را داشته باشند، این سیستمها امکاناتی را در اختیار افراد قرار می دهند تا بوسیله این امکانات آنها قدرت تولید محتوا یا مشارکت در تولید محتوا را بدست آورند. این جنبه Social وب ۲ است: قدرت بخشیدن به افراد برای مشارکت در فعالیتها. عمده سایتها مثل فیس بوک، توییتر، گوگل ویو، گوگل رید و یا سایتها اشتراک لینک و … بر همین مبنا فعالیت می کنند.

جستجو و طبقه بندی اطلاعات

آیا دسته بندی اطلاعات به جستجو و طبقه بندی بهتر آن‌ها کمک می‌کند؟ پاسخ همیشه مثبت نیست. برای اینکه به جواب بهتری برای این سوال برسیم باید به دلیل رشد سریع طبقه‌بندی اطلاعات بر مبنای تگ نگاه کنیم. تگ‌ها یا برچسب‌ها به این دلیل به وجود آمدند که ما را از شر دسته‌بندی‌های fix ایجاد شده توسط طراحان/مدیران سیستم نجات بدهند. با رشد وبلاگ‌ها و سایت‌های اشتراک گذاری (لینک، متن، صدا، ویدئو) حجم اطلاعات وب به سرعت گسترش پیدا کرد. دسته‌بندی‌ ایجاد شده توسط طراح/مدیر یک سیستم کلی و محدود است، در حالی که طبقه‌بندی اطلاعات بر اساس تگ، جزئی و نامحدود.

دسته‌بندی اطلاعات در سایت‌های وب ۲ بر اساس تگ‌های تعریف شده توسط خود کاربران انجام می‌شود، نه صرفاً تعداد محدودی دسته‌بندی از قبل تعریف شده، این قابلیت علاوه بر بهبود امکان جستجوپذیری اطلاعات به کاربران کمک می‌کند تا یک دید شخصی و سفارشی شده به اطلاعات داشته باشند. در واقع وقتی یک کاربر به یک سایت وب ۲ وارد می‌شود چون از قبل تگ‌های مورد علاقه‌اش را مشخص کرده و همچنین با استفاده از قابلیت‌های شبکه اجتماعی دوستانش را نیز اضافه کرده، می‌تواند به راحتی اطلاعاتی را ببیند که می‌خواهد ببیند و در میان انبوه اطلاعاتی که هر ثانیه بیشتر می‌شوند گم نخواهد شد.

دسترسی به اطلاعات

دسترسی به اطلاعات را از دو جنبه می‌توان بررسی کرد: موتورهای جستجو و دید کاربر. از دید موتورهای جستجو، جستجوی Social‌ یعنی جستجو در میان سایت‌ها و محتوای ایجاد شده در وب ۲ و همچنین محتوای ایجاد شده در بین دوستان یک فرد اهمیت ویژه‌ای پیدا کرده است. پیشتر درباره Google Social Search‌ نوشته‌ام. جدا از اینکه اطلاعاتی که در فروم‌ها با استفاده از قابلیت‌های مدیران فروم از دید کاربران غیرعضو پنهان می‌شوند چقدر در دید موتورهای جستجو هستند، باید پذیرفت که ارزش محتوای وب ۲ (به دلیل بیشتر بودن و همچنین جستجوپذیری بهتر و قابلیت انطباق بیشتر بر خواسته کاربران به دلیل فاکتورهایی نظیر تگ، reshare، like و …) روز به روز بیشتر می‌شود. البته ارزش بیشتر محتوای تولید شده در سایت‌های وب ۲ لزوماً خوب نیست، در این مورد نگاه کنید به مشکل جستجو و محتوای کم ارزش وب ۲.

اما دسترسی به اطلاعات از دید کاربر، یکی از مهمترین دلایلی که طرفداران فروم‌ها بر کارایی نرم‌افزارهای فروم دارند این است که در فروم‌ها به راحتی و به سرعت جواب سوالات تخصصی را پیدا می‌کنیم. این جمله را این‌طور باید تصحیح کرد: چون نمی‌دانیم که چطور به راحتی و به سرعت جواب سوالات تخصصی را پیدا کنیم دست به دامان فروم‌ها می‌شویم.

برای یک نفر که در یک فروم یا هر نرم افزار دیگری سوالی مطرح می‌کند چیزی مهمتر از جواب سریع و دقیق نیست. حتماً برای شما هم پیش آمده که دنبال پاسخ سوالی به یک فروم رسیده‌اید و مشاهده کردید که یک نفر سوال شما را قبلاً در این فروم مطرح کرده، ولی چطور باید بهترین جواب را از بین ۲۰ صفحه جواب پیدا کرد؟ اصلاً چطور می‌فهمیم که یک سوال مطرح شده در فروم به جواب رسیده یا نه؟ نحوه جستجو برای جواب خطی است، یعنی باید تک تک پاسخ‌ها را بخوانید و آن‌قدر جلو بروید تا به جواب خود برسید!

در دید وب ۲، اگر قرار است که یک سایت Q&A داشته باشیم، این قابلیت را به کاربران می‌دهیم که به سوال‌ها و جواب‌ها رای بدهند، به این ترتیب ضمن شریک کردن کاربران در کنترل محتوا، سوالات و جواب‌های پر اهمیت را جدا کرده‌ایم. از طرفی به کسی که سوال را مطرح کرده این امکان را می‌دهیم تا بهترین جواب را مشخص کند. به این ترتیب وقتی یک کاربر دیگر برای مشاهده سوال و جواب پیرامون یک موضوع خاص به سایت وب ۲ ای ما می‌آید، علاوه بر اینکه به جواب رسیدن یا نرسیدن سوال کاملاً مشخص است، در همان صفحه اول و بلافاصله بعد از سوال می‌تواند بهترین جواب مشخص شده یا جواب‌هایی که از دید دیگر کاربران بهتر بودند را ببیند و لازم نیست ده‌ها پاسخ عمدتاً بی‌ربط و غیرمفید را بخواند.

از طرفی در این سیستم‌ها جواب و کامنت دو مفهوم جدا از هم هستند، در واقع reply‌های یک سوال یا جواب هستند یا کامنت (نظر یا سوال دیگری برای روشن شدن موضوع)، به این ترتیب و با کمک کنترل و مشارکت کاربران، این اطمینان وجود دارد که در یک موضوع خاص فقط سوال و جواب‌ها که اهمیت دارند را می‌بینیم نه حال و احوال پرسی و تشکر کاربران از هم برای پاسخ به یک سوال!

ادامه دارد….

ارسال نظر سریع

تغییرات نسخه جدید

سرویس کتاب توییتر که هفته پیش معرفی کردم تنها ۱۵۰ توییت آخر شما را تبدیل به کتاب می‌کرد. در نسخه جدید این مساله حل شده و برنامه کتاب توییتر همه توییت های شما را همراه تاریخ شمسی به کتاب تبدیل می‌کند. همچنین در نسخه جدید تغییرات جزئی در فرمت فایل PDF خروجی داده شده است.

کتاب توییتر در توییتر و فرند فید

با دنبال کردن کتاب توییتر در سایت توییتر (twitter.com/tketab) می‌توانید از آخرین اخبار و اطلاعات این سرویس مطلع شوید. همچنین اکانت کتاب توییتر در سایت فرندفید(friendfeed.com/tketab) می‌تواند محلی برای ارائه پیشنهادها و نظرات شما درباره این سرویس باشد.

فروم اصلی سایت آی تی کاو (که کتاب توییتر بخشی از آن است) را می‌توانید در این آدرس مشاهده کنید البته لینک ارسال فیدبک به این فروم (شامل ایده جدید، گزارش مشکلات، سوال جدید) در سایت کتاب توییتر هم قرار دارد.

مشکل اطلاع رسانی

برای اطلاع رسانی نسخه جدید خواستم از طریق برنامه‌ای که نوشته بودم برای کاربرانی که از کتاب توییتر استفاده کرده‌اند Direct Message ارسال کنم. اما مشکل اینجا بود که نمی‌شد برای کسانی که اکانت توییتر برنامه را دنبال نمی‌کنند DM فرستاد، بنابراین فعلاً برای اطلاع رسانی از Status Update استفاده کردم.

به نظرم رسید در نسخه‌های بعدی برنامه، همزمانی که یک کاربر به اپلیکیشن کتاب توییتر اجازه دسترسی می‌دهد، اکانت توییتر برنامه را هم فالو کند تا دیگر مشکل اطلاع رسانی نباشد. البته قبل از اینکار از کاربر سوال خواهد شد.

ارسال نظر سریع

حلقه اجتماعی (social circle) شما در واقع شامل دوستان شما در گوگل تاک و جیمیل و سرویس‌هایی است که آن‌ها در پروفایل گوگلشان معرفی کرده‌اند. برای استفاده از این سرویس آزمایشی گوگل ابتدا به این آدرس بروید، سپس در بخش Google Social Search‌ روی دکمه Join this experiment کلیک کنید، حالا هر زمان که چیزی در گوگل جستجو می‌کنید با کلیک بر Show options و انتخاب Social می‌توانید نتایج جستجو در میان محتوای منتشر شده توسط دوستانتان در وبلاگ‌ها و توییتر و فرندفید و … را ببینید.

ارسال نظر سریع

چیزی فراتر از انجمن‌های گفت‌وگو

شاید نخستین سوالی که در مورد سایت‌های پرسش و پاسخ به ذهن می‌رسد فرق آن‌ها با انجمن‌های گفت‌وگو (forum) ها باشد. در انجمن‌های گفت‌و‌گو  هم کاربران عضو می‌توانند سوالات خود را مطرح کنند و پاسخ کاربران دیگر را ببینند. اما ساختار سایت‌های پرسش و پاسخ کمی متفاوت است. در این سایت‌ها مباحث تنها پیرامون دو نوع محتوای پرسش و پاسخ شکل می‌گیرند. در واقع هدف در چنین سایت‌هایی فقط پرسش و پاسخ است، اگر شما می‌خواهید در مورد سوال مطرح شده از طرف یک کاربر صحبت کنید ولی حرف شما جوابی برای سوال نیست، می‌توانید آن را در قالب کامنت مطرح کنید. بنابراین معمولاً در سایت‌های پرسش و پاسخ خیلی سریعتر از انجمن‌ها به نتیجه می‌رسید. البته Stack Overflow و سایت‌های مشابه روش‌های بهتری هم برای پیدا کردن جواب سوالات دارند:

• رای دادن به سوالات و جواب‌ها: به کمک این ویژگی سوال‌ها و همین‌طور جواب‌های مهم خیلی راحت‌تر پیدا می‌شوند. در واقع این به نوعی پیرو ایده اصلی شکل ‌گیری سایت‌های اشتراک لینک مبتنی بر رای کاربران مثل دیگ و بالاترین هست.
  در واقع شما مانند دیگر سایت‌های مبتنی بر رای کاربران صفحه اول و لینک‌های داغ شده‌ای دارید که در این مورد در واقع همان سوال‌ها هستند.
• انتخاب بهترین جواب: در انجمن‌های گفت‌و‌گو سنتی برای پیدا کردن جواب یک سوال مطرح شده گاهی وقت‌ها مجبور هستید همه جواب‌ها و نظرات داده شده را بخوانید، اما با کمک ویژگی بهترین جواب، علاوه بر اینکه سوالاتی که به جواب رسیده‌اند مشخص می‌شوند، هر کاربر می‌تواند بلافاصله بعد از دیدن سوال، بهترین جواب داده شده را ببیند.
• ویکی: وقتی سیستم بر اساس الگوریتم‌ها و روش‌هایی که در ادامه در موردشان خواهم گفت به شما اعتماد کند شما می‌توانید یک ویرایش کننده باشید و درست مثل نرم‌افزارهای ویکی همه چیز را ویرایش کنید.

برای درک بهتر ساختار Stack Overflow شکل زیر را ببینید. StackOverflow در واقع نقطه اشتراک سیستم‌های مختلف است:

بدون ثبت نام عضو شوید!

یکی از اولین مسائلی که در برخورد با Stack Overflow‌ پیش می‌آید این است که: بسیار خب، این سایت مفیدی هست، اما چطوری می‌تونم ثبت نام کنم؟ پاسخ این است که شما همین الان عضو هستید و نیازی به ثبت نام ندارید! در واقع Stack Overflow‌ از OpenID پشتیبانی می‌کند بنابراین اگر شما اکانتی در گوگل، یاهو، وردپرس یا دیگر تامین کنندگان OpenID داشته باشید در واقع عضو Stack Overflow هم هستید. کافی است Login‌ کنید.

نشان‌ها، مدال‌های افتخار شما

یکی از دلایلی که کاربران را به استفاده و مشارکت در Stack Overflow‌ مشتاق می‌کند، نشان‌ها یا Badge‌هایی است که سایت به آن‌ها می‌دهد. این نشان‌ها تنها بر اساس میزان مشارکت نیستند، مثلاً اگر سوالی بپرسید که جواب و کامنت و مشاهده کمی برای یک هفته داشته باشد نشان Tumbleweed را دریافت می‌کنید! نشان‌های Stack Overflow‌ که در سه دسته کلی طلایی، نقره‌ای و برنزی دسته‌بندی شده‌اند در واقع مدال‌های کاربران هستند و به میزان شهرت کاربر کمک می‌کنند. شهرتی که دیگر کاربران می‌توانند روند آن را به صورت یک نمودار در پروفایل هر کاربر ببینند.

خانواده Stack Overflow

Stack Overflow تنها یک سایت نیست، سایت‌های دیگری نیز که به سایت‌های خواهر معروفند با همین ایده شکل گرفته‌اند، از جمله این سایت‌ها به Server Fault که سایت پرسش و پاسخ مخصوص مسائل شبکه و Super User اشاره کرد. البته سایت‌های دیگری هم هستند که از ایده Stack Overflow استفاده کرده‌اند اما نرم افزارشان با نرم افزار Stack Overflow متفاوت است. 

ویژگی‌های فنی و پروژه‌های مشابه

جالب است بدانید که Stack Overflow‌ با ASP.NET‌ کار شده است. در اینجا می‌توانید لیستی از زبان‌ها و فناوری‌هایی که برای ساخت Stack Overflow استفاده شده است را ببینید. و اینجا هم اطلاعاتی درباره سرور اختصاصی Stack Overflow‌ هست.
گرچه نرم افزار Stack Overflow هنوز اپن سورس نشده است (در این مورد زمزمه‌هایی هست)، اما پروژه‌های مشابهی با  php‌ و Ruby on Rails ایجاد شده‌اند. البته وقتی نمونه چینی سایت درست شد، بحث‌هایی در مورد میزان موفقیت پروژه‌های کپی شده در گرفت که اگر حوصله دارید این مطلب فوق العاده را از دست ندهید. در مورد کپی‌های چینی (که حالا همه چیز از چفیه عربی تا آیفون امریکایی را شامل می‌شوند) سایتها این مطلب خواندنی است.

یک نکته دیگر این که اگر به ساخت وب سایتی مشابه Stack Overflow‌ علاقمند شدید باید بدانید که معماری و ساخت نرم افزار Stack Overflow‌ خیلی ساده نیست. اینجا می‌توانید مقالات و کدهایی درباره ساخت چنین نرم افزاری با استفاده از ASP.NET  را ببینید.

Stack Overflow چگونه پول در می‌آورد؟

Stack Overflow‌ رایگان است اما چطور هزینه‌های خود را تامین می‌کند و پول در می‌آورد. در واقع دو راه اصلی برای کسب درآمد در Stack Overflow‌ هست، یکی تبلیغات و دیگر ارائه خدمات میزبانی شده سایت‌های پرسش و پاسخ مبتنی بر نرم افزار Stack Overflow. در این روش دوم در واقع شما از طریق سایت Stack Exchange‌ می‌توانید پلتفرم Stack Overflow را برای راه اندازی سایت پرسش و پاسخ خود استفاده کنید.

سایت فارسی؟
گرچه به نظر می‌رسد در حوزه‌ای که Stack Overflow وارد شده (یعنی برنامه نویسان) نیازی به ایجاد یک سایت مشابه فارسی نیست، اما ایده پرسش و پاسخ وب ۲ ای Stack Overflow به نظرم آنقدر جالب و مفید هست که ارزش ایجاد نمونه فارسی را داشته باشد. در این مورد بیشتر صحبت خواهیم کرد.

پ.ن: مدتی است که گرفتاری کاری زیاد شده است، اما سعی می‌کنم از این به بعد منظم‌تر اینجا را به روز کنم.

ارسال نظر سریع

۱-ثبت نام عمومی: با مراجعه به این آدرس می‌توانید برای دعوتنامه گوگل ویو درخواست کنید.

۲-اکانت برنامه نویسان: به جز برنامه‌نویسان و توسعه دهنده‌های نرم‌افزاری که در روز معرفی گوگل ویو در جلسه حضور داشتند و به همه آن‌ها اکانت برای بررسی و نوشتن برنامه برای گوگل ویو داده شده، شما می‌توانید از این آدرس فرم درخواست دعوتنامه را به عنوان یک برنامه نویس پر کنید.

۳-خرید دعوتنامه! از همان ساعات اول، بازار خرید و فروش دعوتنامه‌های گوگل ویو در سایت‌هایی نظیر ebay داغ شد. هم اکنون دعوتنامه‌های گوگل ویو در ebay‌ تا ۱۰۰ دلار هم فروخته می‌شود!

۴-سایت دعوتنامه‌های گوگل ویو: کسانی که امکان ارسال دعوتنامه گوگل ویو را دارند با مراجعه به این سایت می‌توانند به کسانی که در همین سایت تقاضای دریافت دعوتنامه دارند، دعوتنامه بفرستند. در واقع سایت دعوتنامه‌های گوگل ویو کسانی که دعوتنامه گوگل ویو را دارند با کسانی که درخواست دعوتنامه دارند مرتبط می‌کند.

۵-دعوت از جانب یکی از کاربران گوگل ویو: این همان روشی است که چند سال پیش هم موقع معرفی Gmail استفاده شد. بعضی از کاربرانی که در حال حاضر از گوگل ویو استفاده می‌کنند امکان ارسال دعوتنامه را به دیگران دارند.

امروز داشتن دعوتنامه گوگل ویو برای همه ما خیلی با ارزش است، اما مراقب موج‌های توییتری و وب سایت‌های مشکوکی که ادعای داشتن دعوتنامه می‌کنند باشید و ایمیل و اطلاعتتان را به هر کسی ندهید.
در انتها، اگر در حال حاضر امکان ارسال دعوتنامه گوگل ویو دارید و مشکلی در ارسال آن به من نمی‌بینید، من hameds هستم در جیمیل.

مرتبط: ویدئوی معرفی گوگل ویو

ارسال نظر سریع

صرفنظر از اینکه توییت کردن موقع زایمان (که سلامتی مادر و فرزند مهمتر از همه چیز است) تا چه اندازه لازم است، یک بار دیگر به نقشی که سرویس‌های وب ۲ در تولید محتوای کم ارزش و مشکلی که در جستجوی عمقی وب ایجاد می‌کنند فکر کردم.

ما امروز چطور جستجو می‌کنیم؟
به گوگل یا یک موتور جستجو دیگر می‌رویم، یک باکس جستجو، چند کلمه کلیدی وارد می‌کنیم (گاهی وقت‌ها به همراه چند عملگر جستجو)، در صفحه اول جستجو چیزی را که می‌خواهیم پیدا می‌کنیم یا نه، به هر حال جستجوی ما محصور به ارزیابی خودمان از محتوای چند کلمه‌ای است به صورت لینک‌های آبی زیرخط دار در صفحه نتایج جستجو می‌بینیم.

روش کار؟ گوگل و موتور جستجوهای دیگر عملاً چیزی را در بیرون جستجو نمی‌کنند. آن‌ها یک کپی از اطلاعات را در دیتابیس خود ذخیره می‌کنند و بعد به کمک الگوریتم‌های خاص خودشان در آن جستجو می‌کنند. برای همین است که همیشه می‌توانید در کش گوگل صفحات و وب سایت‌هایی پیدا کنید که دیگر وجود خارجی ندارند.

وب ۲: مشارکت کاربران در تولید محتوا
پیش از اینکه واقعاً سرویس‌های وب ۲ از مشارکت کاربران و share کردن اطلاعات بهره ببرند، وبلاگ‌‌ها و وبلاگ‌نویسان باعث گسترش محتوای آنلاین شدند.
با به وجود آمدن امکان مشارکت کاربران در تولید محتوا، از روش‌هایی مثل برچسب‌زنی و ارزشیابی (به کمک رای در سیستم‌هایی نظیر دیگ و بالاترین) برای پیدا کردن و نشانه‌گذاری محتوای مفید استفاده شد. اما این روش نیز به تدریج کارآیی خود را از دست می‌دهد. حجم اطلاعات به شدت در حال افزایش است و استفاده از روش‌های بازنشری تنها به کپی شدن (شامل کپی شدن خود اطلاعات یا نسخه تغییر یافته یا لینک اطلاعات) بیشتر و بیهوده منتهی می‌شود. این نسخه‌های کپی شده از اطلاعات روی وب تنها جستجوی عمقی در وب را مشکل‌تر می‌کند. نه موتور جستجوهای سنتی (با روش خزیدن و ایندکس کردن اطلاعات) و نه روش‌های جدید (تگ گذاری و نشانه‌دار کردن اطلاعات مفید) جوابگوی این حجم از اطلاعات نخواهند بود.

یک مثال: Twitter و محتوای بی ارزش
Twitter یک رسانه است. یک رسانه جدید برای رساندن صدای مردم. اما نزدیک نیمی از توییت‌های مردم بی‌اهمیت و بی‌ارزش هستند. در چنین شرایطی فکر می‌کنید پیدا کردن صدای واقعی مردم در میان انبوه توییت‌های بی‌ارزش و اسپم چقدر مشکل است؟ به موضوعات داغی که عموماً با تگ گذاری توییت‌ها (با استفاده از #) در سطح توییتر ایجاد می‌شوند دقت کنید، بعد از چند ساعت خیلی از توییت‌های کاملاً بی‌ربط با موضوع اما با تگ یک موضوع داغ را می‌توانید ببینید.
حالا اگر به دنبال چیزی باشید با این حجم از اطلاعات بی‌ارزش و اسپم فکر می‌کنید شانس موفقیت‌ چقدر است؟ این مشکل تنها در مورد متن نیست، امروز ما عکس و ویدئو و صدا را هم با روش‌ سنتی (جستجوی کلمات کلیدی یا برچسب و عنوان و …) پیدا می‌کنیم.

جستجوی آینده 
در آینده جستجو بر اساس درک ماشین از معنا و مفهوم اطلاعات شکل می‌گیرد: وب معنایی.
نرم‌افزارهای امروز درکی از معنای اطلاعات ندارند، آن‌ها تنها در یک بانک اطلاعاتی که به اطلاعات به شکل یک رشته نگاه می‌کند به دنبال کلمات کلیدی که کاربر وارد کرده می‌گردند، اما اگر نرم‌افزارها بتوانند معنای اطلاعات را بفهمند، جستجو در میان اطلاعات ساده‌تر، دقیق‌تر و کاراتر می‌شود. این چیزی است که می‌خواهم درباره‌اش بیشتر صحبت کنم: وب معنایی
این آینده در واقع خیلی هم از ما دور نیست، بخشی از زیرساخت مورد نیاز همین حالا هم فراهم است.

ادامه دارد…

ارسال نظر سریع