مدتی پیش ایده‌ای داشتم برای راه اندازی یک سایت اجتماعی برای امتیازدهی به مکان‌ها با استفاده از نقشه گوگل. روش کار اینطور سایت‌ها این است که شما محل‌هایی که به آن‌ها می‌روید یا تازه کشف کرده‌اید، مثلاً یک رستوران، یک موزه یا هر نوع مکان دیگر را به سایت وارد می‌کنید (نمونه‌های خارجی برنامه‌های موبایل برای آیفون و آندروید دارند که با کمک GPS گوشی این کار انجام می‌شود) و دیگران می‌توانند به آن مکان رأی بدهند. اینطوری مکان‌هایی محبوب و داغ مشخص می‌شود.
این کار البته این حسن را هم دارد که اگر از برنامه‌های موبایلی استفاده کنید می‌توانید ببینید مثلاً بهترین کافه در نزدیکی محلی که الان در آن حضور دارید کجاست. می‌توانید قرارهای اینترنتی را ست کنید و موقعیت دوستانتان را روی نقشه ببینید و …

همه این ایده‌ها به واسطه سرویس Google Maps قابل انجام هست، اما یکی از اصولی که باید در راه اندازی سرویس‌های اینترنتی رعایت کرد این است که هیچگاه نباید یک چرخ را دوباره اختراع کنید به خصوص اگر مخترع آن چرخ شرکتی مثل گوگل باشد. البته اگر چرخی اختراع می‌کنید که بهتر از چرخ گوگل هست اشکالی نداره

این همه مقدمه گفتم که بگم گوگل سرویسی رو راه انداخته به نام HotPot که می‌تونید به مکان‌ها توی این سرویس رأی بدید. این سرویس اپلیکشن آندروید هم داره.

این سرویس به کاربران این امکان رو میده تا به مکان‌های مختلف رأی بدهند و این مکان‌ها رو با دوستانشان به اشتراک بگذارند. همچنین سرویس این قابلیت رو داره تا به شما مکان‌های خوب و مکان‌هایی که دوستان شما به آن‌ها رأی دادند و نقدشان کردند رو پیشنهاد بده.

وارد شدن رسمی گوگل به این حوزه، خبر بدی برای سایت‌ها و برنامه‌های اشتراک گذاری موقعیت است. درباره گوگل و خطری که وارد شدن این کمپانی بزرگ برای کسب و کارهای کوچک می‌تونه داشته باشه در یک نوشته دیگه با هم صحبت خواهیم کرد.

قبلاً وقتی درباره رویدادنگار صحبت می‌کردم از یکی از مسائلی که هر روز باهاش روبرو بودم گفتم:

یکی از مسائلی که همیشه و به خصوص در این چند سال اخیر با آن روبرو بودم، فراموشی بعضی از کارها/قول و قرارهای روزانه بود. برای حل این مساله راه‌های مختلفی را امتحان کردم. از To Do های کامپیوتری تا ایمیل‌های یادآوری به خودم و نوشتن در دفترچه یادداشت. جالب بود که گاهی چک کردن این یادآورها را هم فراموش می‌کردم!

تا حالا به این فکر کردید که با استفاده از تقویم‌های دیجیتال تا چه اندازه می‌تونید کارهاتون رو منظم کنید و از فراموش شدن قرارها و کارهایی که باید انجام بدید جلوگیری کنید. اگر شما هم مثل من با فراموشی کارها و قول و قرارهاتون روبرو هستید شاید تقویم‌های دیجیتال بتوانند کمک کنند. به خصوص که امروزه با کامپیوتر و موبایل و اینترنت بیشتر از سررسیدها سر و کار داریم.

تقویم دسکتاپ

خب من از Outlook مایکروسافت استفاده می‌کنم که نرم‌افزار خوب و کاملی هست. برای اینکه تقویم شمسی رو در Outlook‌ داشته باشید می‌تونید از نرم افزار پرنیان که رایگان هست استفاده کنید. این نرم‌افزار هم برای نسخه ۲۰۰۷ و هم برای نسخه ۲۰۱۰ کار می‌کنه.

تقویم موبایل

همه گوشی‌های امروزی تقویم و امکان ست کردن رویدادها و قرارها و کارها رو دارند. حتی گوشی‌های قدیمی هم چنین امکاناتی رو داشتند!  اگر نگران فارسی بودن تقویم هستید می‌تونید به کمک برنامه جاوایی کوچکی که نوشتم به تقویم گوشی‌تون رویدادهایی با تاریخ شمسی اضافه کنید یا از برنامه نگار که قبلاً معرفی کردم استفاده کنید.

تقویم آنلاین

تقویم گوگل انتخاب و پیشنهاد من هست. ساده و سریع مثل همه محصولات وبی دیگه گوگل، می‌تونید قرارها و رویدادها رو مشخص کنید و براشون reminder ایمیلی هم ست کنید. برای استفاده از تقویم شمسی هم می‌تونید پاسخ‌های سوالی درباره نحوه اضافه کردن تقویم شمسی به Google Calendar رو در داناترین بخونید.

هماهنگ سازی اطلاعات تقویم‌های دیجیتال

اغلب گوشی‌های تلفن همراه نرم‌افزارهایی دارند که به کمک اون‌ها می‌توانید کار Sync بین تقویم گوشی و تقویم دسکتاپ (مثل Outlook) رو انجام بدید. گوگل یک برنامه کوچک ارائه داده که می‌تونه اطلاعات Outlook رو با Google Calendar هماهنگ کنه، توضیحات بیشتر رو اینجا می‌تونید ببینید.
نتیجه: توی Outlook تقویم شمسی دارید، آخر هر هفته برنامه‌های هفته بعدتون رو وارد کنید، بعد به کمک نرم‌افزارهای لازم اطلاعات رو بین تقویم موبایل و تقویم آنلاینتون sync کنید. Reminder های لازم رو هم که ست کرده باشید امکان نداره کاری یا قراری رو فراموش کنید. هر زمان هم که در یکی از این تقویم‌ها رویدادی رو وارد می‌کنید به راحتی می‌تونید اطلاعات رو خیلی ساده و سریع sync کنید.

پ.ن: نسخه آزمایشی داناترین مدتی هست راه افتاده، درباره‌اش خواهم نوشت.

تصویر زیدان، پله، مارادونا و فوتبال دستی در فرندفید و ۲۲ تا لایک. شاید به نظرتون عجیب باشه ولی همین لایک‌ها در آینده‌ای نه چندان دور به جستجوی بهتر در وب کمک می‌کنند.

اگر مطالب این وبلاگ رو دنبال کرده باشید، حتماً‌ متوجه شدید که یکی از زمینه‌های علاقه من جستجو هست. پیشتر در نوشته نرم افزار وحید آنلاین،به جستجوی ذخیره شده اشاره کردم، حالا به یکی از ابزارهایی که به جستجوی شخصی شده کمک می‌کنه اشاره می‌کنم: Like.

جستجوی ذخیره شده یک روش دستی برای تعیین محدوده مطالب مورد علاقه هست، شما با مشخص کردن چند کلمه کلیدی و چند پارامتر مثل تعداد لایک یا تعداد کامنت می‌تونید یک view شخصی از اطلاعات درست کنید. لایک زدن اما کمک می‌کنه تا نرم‌افزارها با آنالیز مطالبی که شما لایک زدید، محدوده اطلاعات مورد علاقه شما رو با الگوریتم‌های خاصی تشخیص بده.

مطالب چطور آنالیز می‌شوند؟ قبلاً درباره آینده جستجو در وب گفته بودم که:

در آینده جستجو بر اساس درک ماشین از معنا و مفهوم اطلاعات شکل می‌گیرد: وب معنایی.
نرم‌افزارهای امروز درکی از معنای اطلاعات ندارند، آن‌ها تنها در یک بانک اطلاعاتی که به اطلاعات به شکل یک رشته نگاه می‌کند به دنبال کلمات کلیدی که کاربر وارد کرده می‌گردند، اما اگر نرم‌افزارها بتوانند معنای اطلاعات را بفهمند، جستجو در میان اطلاعات ساده‌تر، دقیق‌تر و کاراتر می‌شود.

در واقع اگر وب معنایی قرار هست اطلاعات روی وب رو برای ماشین‌ها قابل فهم کنه، لایک ابزاری هست که به نرم‌افزارها امکان می‌ده که در میان محتوای مورد علاقه کاربر جستجو کنند.

بزرگان عرصه لایک

بدون شک فیس بوک و گوگل بزرگترین‌ها در عرصه ایده لایک هستند. فیس بوک ضمن اینکه لایک‌های کاربران خودش و فرندفید (که خریداری کرده) رو داره، عملاً با اضافه کردن امکان لایک به همه محتوای وب، خیلی خوب می‌تونه موضوعات مورد علاقه کاربران رو بدست بیاره.

گوگل هم که با انبوه سرویس‌ها و کاربرانش عملاً از هر چیزی که شما در وب ممکنه بهش علاقه داشته باشید با خبر هست: از جستجوهای مورد علاقه شما تا ویدئوهای favorite شده در یوتیوب یا buzz های لایک زده شده.

همین حالا دیگ و فیس بوک آگهی‌هایی رو نمایش می‌دهند که شما می‌توانید به اون‌ها رای بدید/لایک بزنید. فکر می‌کنید چند سال دیگه طول می‌کشه تا کلمات کلیدی که جستجو می‌کنید در بین محتوای مورد علاقه‌تون جستجو بشه یا نتایج بالاتر، واقعاً‌ نتایج جستجوی مورد علاقه شما باشند؟

چالش‌های لایک

تا اینجا همه چیز به نظر خوب میاد اما لایک زدن با مسائلی هم روبروست. در حال حاضر سیستم‌های مبتنی بر رای/اشتراک گذاری/لایک کاربران روی وب با مساله تقلب (چه به صورت تقلب نرم‌افزاری از طریق رباتهای نرم افزاری و چه به صورت تقلب سازمان یافته کاربران از طریق تشکیل شدن مافیا) روبرو هستند. اگر معیارهای موتورهای جستجو برای تعیین محدوده جستجو یا میزان اهمیت یک نتیجه جستجو بر مبنای ایده‌هایی نظیر لایک قرار بگیره همیشه با افراد و شرکت‌هایی روبرو خواهیم بود که برای بالا آمدن در نتایج جستجو به این روش تقلب می‌کنند.

مساله مهم دیگه مساله privacy هست. اینکه شرکت‌ها یا سایت‌هایی با آنالیز فعالیت‌های کاربران در وب، سایت‌‌هایی که دیده‌اند، لایک‌های آنها، favorite هایشان  و… یک پروفایل از زندگی هر کاربر ایجاد کنند برای خیلی‌ها قابل قبول نیست.

خلاصه

موتورهای جستجو در چند سال اخیر با حجم بسیار زیاد داده روی وب مواجه شدند، با اضافه شدن صدا و ویدئو کار جستجو حتی سخت‌تر هم شده. وب معنایی کمک می‌کنه تا اطلاعات روی وب برای ماشین‌ها قابل فهم باشند ولی هنوز لازمه از میزان توجه کاربران به محتوای روی وب (از طریق رای/لایک/به اشتراک گذاری) برای تعیین اهمیت نتایج جستجو استفاده بشه.